Marcos- therapie heeft veel gebracht in het leven

En zoals beloofd. . . .  Deel 2 van mijn gast blog!

Na de operatie kon ik pas ècht beginnen met aansterken.

Uiteindelijk ben ik een maand later op 15 september geopereerd. De operatie verliep goed. Ze hebben 15 cm dikke darm, 15 cm dunne darm en de blindedarm verwijderd. Er waren geen verdere complicaties en gelukkig ook geen ‘verklevingen’ in mijn buikholte gevonden.

Hierna kon ik pas ècht beginnen met aansterken en ik dacht dat ik nu beter was. Helaas. Ik zou medicijnen krijgen en een specifiek dieet, iedere 2 maanden Vitamine b12 spuiten bij de dokter halen, want het gedeelte darm dat deze vitamine opneemt hadden ze bij de operatie verwijderd. Ik moest gaan uitzoeken wat ik wel en niet kon eten want ik had nog heel veel last van mijn buik. Daarbij was ik ontzettend moe, waarschijnlijk nog van de narcose en al het gedoe voor die operatie.

Ik ging in behandeling bij een Marcos- therapeut.

Een jaar na de operatie was ik eigenlijk nog niet veel opgeschoten. Ik woog nog maar 45 kilo en was vel over been. Dat was het moment dat ik besloot hulp te gaan zoeken bij een Marcos Therapeut. Mijn man Ralf had daar eerder al goede hulp aan gehad en misschien dat het voor mij ook iets kon betekenen. Dus ging ik in behandeling bij een Marcos- therapeut waar ik iedere maand een keer heen ging.

Heel vaak als ik iets gegeten had en ik last kreeg van mijn buik, dan kreeg het eten de schuld. In het jaar dat volgde met behulp van de Marcos- therapie (en mijn man Ralf) kwam ik erachter dat het niet het eten was waardoor ik last kreeg van mijn buik maar de manier waarop ik met mezelf omging. Dat klinkt misschien een beetje vaag maar ik ben er gaandeweg achter gekomen, dat ik toen der tijd leefde vanuit minwaarde. Eigenlijk vond ik het mezelf niet waard dat ik leefde.

Ik ben tegenwoordig trotste eigenaar van 2 littekens.

Tegenwoordig leef ik eigenlijk een heel gewoon leven. Ik heb geen medicijnen. Ik ga nooit naar het ziekenhuis voor controles, ik werk, ik sport en doe alles wat mensen zonder de ziekte van Crohn ook doen. Natuurlijk zijn er een aantal dingen waar ik rekening mee moet houden. Zo kan ik bijvoorbeeld geen kool of knol eten want dan weet ik dat ik binnen 15 minuten met gruwelijke buikpijn op het toilet zit.

Ik moet ook nog iedere 2 maanden een B12 spuit hebben, maar tegenwoordig heb ik deze zelf in huis en doet Ralf deze bij mij injecteren. Zodoende hoef ik dus daarvoor de deur niet meer uit. Mijn dagen moet ik tegenwoordig beter plannen en ik moet wat meer rust houden dan voordat ik ziek werd. Ik ben nu eenmaal wat sneller moe. Daarbij ben ik tegenwoordig de trotste eigenaar van 2 littekens welke mij herinneren aan een moeilijke periode die ik 7 jaar geleden gehad heb. 1 snee dwars over mijn buik en 1 ‘gaatje’ waar de drain heeft gezeten. Soms vind ik deze wat minder mooi, maar meestal weet ik dat dit me wel maakt wie ik ben!

Marcos- therapie heeft veel gebracht in het leven.

Omdat de Marcos therapie mij zoveel gebracht heeft in het leven, ben ik zelf ook de opleiding gaan volgen tot Marcos therapeut. Dit is een bijzondere opleiding, die je leert anders te kijken naar jezelf en anders te denken over de manier waarop je in het leven staat. Met behulp van kinesiologie en psychologie kwam ik erachter wie ik werkelijk ben.

Momenteel heb ik een praktijk aan huis, en help ik mensen die klachten of problemen hebben, net zoals ik die zelf ook had en heb. Want uiteindelijk zijn we gewoon allemaal mensen die onze weg en bestemming in het leven zoeken!

spacer

Er zat een abces ter grote van een ei in mijn buik..

Ik ben uitgenodigd door Lonneke van LonnekeSchrijft, om mijn weg met de ziekte van Crohn te beschrijven. Lonneke en ik hebben allebei de ziekte van Crohn. Hieronder het eerste deel van de blog die ze gepost heeft op haar site.

Link naar het blog van Lonneke;

Er zat een abces ter grote van een ei in mijn buik – Lisa vertelt..

Voor mij was het verhelderend om na 7 jaar weer terug te kijken op deze heftige en moeilijke periode. Het heeft me ook een stukje meer acceptatie gebracht, want deze periode heeft me tenslotte wel gemaakt wie ik vandaag ben 🙂

Al snel werd de diagnose gesteld: Een blinde darmontsteking!

Ik zal mezelf eerst even voorstellen! Mijn naam is Lisa Lemmerling-Cox. Ik woon in Gennep samen met mijn man Ralf en onze dochter van 4, Lynn. Ik heb sinds twee jaar een eigen bedrijf als begeleider voor mensen met een beperking en afgelopen jaar ben ik afgestudeerd als Marcos therapeut. Momenteel ben ik druk bezig met het opzetten van mijn praktijk als therapeut, maar daarover straks meer.

In het voorjaar van 2010 kochten Ralf en ik ons huis in Gennep. Ik was net klaar met mijn opleiding bewegingsagogiek en ik kon voor 32 uur aan de slag bij Dichterbij, de organisatie waar ik ook mijn stage had afgerond. Ik deed veel aan sport, fitness en volleybal. Het leven lachte mij toe.

Totdat ik van de een op de andere dag buikpijn kreeg. Ik kreeg heel veel buikpijn. Het werd steeds erger. Toen Ralf op een dinsdagavond thuis kwam van zijn werk zei hij: Dit gaat niet goed. Wij gaan NU naar het ziekenhuis! Eenmaal in het ziekenhuis werd al gauw de diagnose gesteld: Blinde darm ontsteking.

Er zat een abces ter grote van een ei in mijn buik.

Ik kreeg antibiotica en daarmee zou het goed moeten komen. Ze hebben mij 2 dagen in het ziekenhuis gehouden en daarna ging het inderdaad iets beter. Ik mocht naar huis, maar thuis werd het niet minder. Het kwam weer terug. Opnieuw naar het ziekenhuis. Om een lang verhaal kort te maken, de maanden die volgden gingen het zo een aantal keer opnieuw. Er ontstond geruzie tussen de artsen en chirurgen die de scan’s en echo’s anders beoordeelden. De een die absoluut niet wilde opereren en de andere die wel wilde opereren. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, als het weer wat beter ging..

Ik ging ondertussen kapot van de pijn. Daarbij zat er opeens een abces ter grote van een ei in mijn buik waar ik een drain in kreeg om de druk eraf te halen. Deze moest ik spoelen om de pus eruit te krijgen. Een echte diagnose had ik eigenlijk nog steeds niet. Dat het geen blindedarmontsteking was, dat was nu wel duidelijk. Na een maand was mijn vader het zat. Hij is ontzettend boos geworden op de artsen, waarna ze mij eindelijk overplaatsten naar een ander (beter) ziekenhuis.

Eindelijk de juiste diagnose: De ziekte van Crohn.

Eenmaal opgenomen in het betere ziekenhuis had ik binnen twee dagen de diagnose: De ziekte van Crohn. Wat een opluchting was dat, hier wisten ze eindelijk wat er met mij aan de hand was! Ik was nog steeds doodziek, maar toch gaf het veel rust toen ik wist wat er aan de hand was. Ze zouden mij gaan opereren maar voordat het zover was moesten de ontstekingen in mijn darmen tot rust komen. Weer aan de antibiotica.

Ondertussen was ik al 15 kilo afgevallen omdat ik geen eten binnen kon houden. Ik woog nog maar 47 kilo en dat was voor een operatie ook een groot risico. Ik moest aansterken en kreeg een dieet van alleen maar vloeibaar voedsel. De daaropvolgende maanden heb ik geleefd op Ensure en nog zo’n smerig vloeibaar goedje. Ik moest 3 kilo bijkomen anders was er geen operatie mogelijk.

Psychisch en emotioneel was ik helemaal gebroken.

Op 13 augustus stond de operatie gepland, maar kort daarvoor belde ze mij op om te vertellen dat dit niet ging lukken. Eerst was er te weinig personeel en daarna was de chirurg op vakantie. Ik kon het bijna niet geloven. Ik was al zo lang bezig met de diagnose, aansterken en toen wachten op de operatie en nu dit. Nog een maand vloeibaar voedsel en 3x per dag die drain spoelen. Psychisch en emotioneel was dat misschien nog wel de grootste klap. Ik was helemaal gebroken.

spacer